Een heel vreugdevol hunebed

In januari 2019 ontmoet ik dit hunebed voor het eerst. Het is een koude en druilerige dag. Toch word ik heel blij en vrolijk op deze plek. De jonge paarden aan de overkant van de weg zijn nieuwsgierig en speels. Ze rollen in de wei en rennen achter elkaar aan. De grote kale lindenboom hoedt het hunebed met grootmoederlijke zorg. Ook een oude meidoorn beschermt deze plek. Het hunebed staat. Het is compleet in de overgebleven stenen. Het straalt een zekere tevreden blijdschap uit. De volgende dag is het droog en mijn lief en ik gaan terug om nog wat extra foto's te maken. Een leuk gesprek met een wandelaar en vooral: ja, ik voel me daar blij.

In februari zijn we er weer, nu als deelnemers van een groep wichelaars. Er wordt druk om en tussen de stenen gewicheld. De meeste reacties gaan over vrolijk, blij, fijn. Ik spreek uit dat ik het hele gebied als prettig ervaar, vooral de richting van de velden waar de paarden staan. Dit fijne gebiedje reikt tot en met het verderop gelegen ven. De andere kant van het hunebed lijkt niet in deze vrolijke energie betrokken te zijn.

Ik zie een van de wichelaars aan een smalle kant tegen de voorste steen leunen. Dat trekt mijn aandacht. Als ze daar weg is, neem ik er plaats. Zodra ik daar zit, voel ik me op de boeg van een schip. De wind in mijn gezicht, niet alleen letterlijk maar vooral in mijn innerlijke beleving. Ik voel de zee voor me uitstrekken, golvend en wel, op naar de ondergaande zon aan de horizon. Ik schud me uit het beeld. Kijk ik wel naar het westen dan eigenlijk? Iemand in de groep bevestigt dat. Ik ga weer zitten en meteen zak ik terug in het beeld. Ik zit op de boeg van een schip, het is een dodenschip, en het voelt geweldig.

Een andere deelnemer doet zijn onderzoek op die plek. Hij ervaart eenzelfde gevoel, maar hij wil niet alleen op mijn beleving varen. Daarom gaat hij ter vergelijking op het andere smalle eind zitten. Ik ben nog zo onder de indruk van de vreugde die ik voelde op de boeg, dat ik daar nog niet aan gedacht heb. Ik ga naast hem zitten, een grijze zeezeiler en een blonde bomenvrouwe, samen op een dikke stien. We staren over de Drentse akker. Allebei ervaren we een achtersteven, zien we het kielzog, voelen we zee onder het schip.

Op de terugweg naar huis mijmer ik wat na over deze ervaring. Ik heb een aantal hunebedden ontmoet en elk hunebed voelt anders. Hunebedden zijn vast door verschillende mensen of stammen gebouwd, er zijn andere rituelen of intenties geplaatst. Dit hunebed van Balloo voelt voor mij alsof het gemaakt is door een volk dat gelooft in verder reizen na de dood, en die reis is bovendien vreugdevol. Dit dodenschip gebouwd voor geliefde stamleden getuigt daarvan. Dit schip vaart over een zee van liefde, vreugde en goede wensen voor een behouden reis. De wind in de zeilen fluistert over weerzien, ergens in een toekomst.

 

CW/20190221


/ | \

Laatste negen spinsels

  • TaxusDryade: boodschap over donker +

    Claudia Miller, de schoondochter van mijn leraar de bomensjamaan Dusty Miller 13th, gaf in juni 2020 een reeks facebook lezingen over verschillende dryades. Je kunt de dryade zien als de overziel, groepsziel, van een bomensoort. Op de avond waarin Claudia over de Taxus Dryade sprak, kwam een spontane boodschap van de Taxus Dryade door. Read More
  • Drempelhoed(st)ers +

    Vrijdag is Freyadag is Godinnendag. Op instagram schreef ik in juni 2020 een reeksje over drempelhoedsters.   1/ Drempelhoedsters Een liminale godheid is een god of godin die over drempels, poorten of portalen heerst, zogezegd degene die de grenzen doorkruist. Een Romeinse dame die deze titel krijgt, is Cardea. Haar naam betekent letterlijk ‘scharnier’, Read More
  • Cadeau voor de mensheid +

    Blootsvoets lopen ze in het zonovergoten labyrint. De ene vrouw loopt het pad naar binnen, de andere het pad naar buiten. Ze komen elkaar tegen op het smalle pad. De vrouwen stoppen met lopen en kijken elkaar vanaf een afstandje aan. Schouderophalend en met de armen gespreid vraagt de ene vrouw: “Hoe gaan we Read More
  • Papaver, godin van slapen en wakker worden +

    Vrijdag is Freyadag is Godinnendag. Op instagram schreef ik in mei 2020 een reeksje over papaver. 1/ Waarom eigenlijk klaproos? Waarom heet een klaproos eigenlijk klaproos? Ik vond dit op volkoomen.nl: “Plapperblume, onze klaproos, Fries klaproas, omdat de bloemen kunnen klappen als de bloemblaadjes bovenaan vastgepakt worden tussen duim en wijsvinger waardoor eronder een Read More
  • Venus godinnen +

    Vrijdag is Freyadag is Godinnendag. Op instagram schreef ik in april en mei 2020 een reeksje over Venusgodinnen. 1/ Aphrodite April wordt etymologisch wel eens verbonden aan Aphrodite, de Griekse godin van liefde, schoonheid, seksualiteit en vruchtbaarheid. Haar Romeinse zuster heeft de naam Venus gekregen, die we begin april zo stralend aan de westelijke Read More
  • Helend Schild +

    Een vreugdesprong, lente 2019 Tijdens een willekeurig internetbezoek zie ik op een willekeurige plek een willekeurige foto. Een doorkijkje naar het meer van Lough Gur in Ierland. Opeens maakt Hart een sprongetje en is Ziel blij. Ziel ziet Lough Gur. Lough Gur heeft verhalen. Dit is het mijne.   Voor het eerst naar Ierland, Read More
  • Het donker als je vriend +

    Het donker als je vriend Sta vanavond bij dat uur lichten uit van Earth Hour meteen eens stil bij lichtvervuiling. Nee, niet LUCHTvervuiling, maar LICHTvervuiling. Die overdadige lichten van huizen, straten, winkels, reclames, etc. die je belemmeren om de sterrenhemel goed te kunnen zien. UNESCO stelt zelfs dat een onvervuilde nachthemel een recht van de mensheid is. Er is Read More
  • Wiens wil geschiede? +

    Mijn hart werd en wordt geraakt bij elk bericht over de grote branden in de wereld. In Australië kan je niet meer spreken over bosbranden, maar heel Australië staat in de hens! Overal op social media worden oproepen gedaan om te bidden en mediteren voor regen om te helpen met blussen. Hoe fijn zou dat Read More
  • Zingen voor de Appelboom +

    Het verhaal gaat dat in Engeland al eeuwenlang in de winter liederen gezongen worden bij appelbomen. Op de Twaalfde Nacht (de twaalfde nacht na Kerstmis) wordt de best-producerende appelboom uit de boomgaard versierd met in appelcider gedrenkt brood, als gift voor de vogels en de goede geesten. Soms worden er schoten gelost, voor het Read More
  • 1

"Waar je ook bent, daar begint het."

 - Kabir

Cawen
praktijk voor innerlijke reisbegleiding

mail welkom@cawen.nl of bel 06 11 58 72 04