Labyrint in de hooiberg

Een lerares geeft me een geheimzinnige tip. In het zuidwesten van Ierland, op het schiereiland Dingle, ligt bij een beroemd oud kerkje een nog ouder stenen labyrint. Echt iets voor mij, maar ze weet niet meer waar het is. Geen probleem: google is mijn vriend, dus ik kruip achter mijn pc en start een digitale speurtocht. Ierland ligt vol met oude kerkjes en uiteindelijk vind ik twee bijzondere oude kerkjes die goede kandidaten zouden kunnen zijn. Ik speur aandachtig verder. Behalve het labyrint met de prachtige oude appelboom achter St Mary’s kerk in het plaatsje Dingle, vind ik niks over labyrinten op Dingle. Creatief omgaan met zoektermen levert niks op. Ik zoek naar het labyrint in de hooiberg en ik laat het maar even los.

Maar het laat míj niet los. Ik ga binnenkort naar Ierland en het roept me. Een vriendin verloor ooit haar talisman in de vorm van een klein takje in een bos en ik vond het daar een week later voor haar terug. Als ik een specifiek takje in een bos kan terugvinden, dan moet een stenen labyrint in Dingle ook te doen zijn. In een ingeving voeg ik nieuwe zoekwoorden toe en ontdek één enkel krantenartikel met één enkele foto over een stenen spiraal, waarschijnlijk uit de bronstijd. De spiraal is gevonden bij een van die twee bijzondere oude kerkjes. Bij navraag roept de tipgeefster: “je hebt ‘m!” Ik wil er naar toe.

Het informatiebord bij het oude Ierse kerkje is niet erg behulpzaam. De plattegrond is niet op schaal en de tekst geeft geen uitleg over hoe ver en hoe lang. We hebben geen tijd voor een lange wandelspeurtocht, maar we wagen het erop. We volgen de routepaaltjes met de leuke pelgrim en zijn staf de heuvel op. Op de top moet de spiraal liggen. We klauteren over stenen muurtjes, banjeren tussen de schapen en vermijden schapenpoep. Na het tweede veld keert mijn Ierse vriendin terug naar de auto, ze voelt zich niet fit genoeg. Mijn Ierse vriend en ik gaan door in het mooie kustlandschap. Mijn broek schuurt tegen ruwe heidepollen en mijn schoenen en sokken raken doordrenkt door zompige stukken veen. We proberen nog of we met de coördinaten een route of plaatsbepaling op de mobiele telefoon kunnen krijgen. Dat lukt niet. We vragen het Land om ons naar de spiraal te leiden.

Ken je die ervaring van wandelen in de heuvels en bergen? Dat je denkt dat je bijna op de top bent, je dan op een plateautje komt en ontdekt dat de top nog hoger en verder ligt? Het overkomt ons ook. Elke keer zien we een nog hoger en verder stukje heuvel waar de spiraal zou kunnen zijn. We spreken het een aantal keer af: nog tot de díe plek, als we het dán niet vinden, gaan we terug. Daar aangekomen kijken we elkaar schaapachtig lachend aan en gaan door naar het volgende topje. We willen allebei de spiraal vinden en bovendien genieten we volop van de mooie onverwachte wandeling. We naderen een bultje waarvan we nu echt besloten hebben daarna terug te keren naar de auto. Opeens herinneren we ons een webartikel met een omschrijving van de ligging. Gelukkig kan ik het terugvinden: ‘de spiraal ligt in het groepje uitstekende rotsen’. Zou dat ons laatste bultje zijn?

Ons laatste bultje ís dat groepje uitstekende rotsen. In een kleurrijke setting, midden in de rots, vinden we de prachtige spiraal. De spiraal is overgroeid door wit korstmos dat helder afsteekt tegen mosgroen en heidebruin. Ierse zonnestralen en een Atlantische wind maken de compositie compleet. Zoals mijn Ierse vrienden zeggen: How can it get even better than this?

CW/20190509


/ | \

Laatste negen spinsels

  • Zingen voor de Appelboom +

    Het verhaal gaat dat in Engeland al eeuwenlang in de winter liederen gezongen worden bij appelbomen. Op de Twaalfde Nacht (de twaalfde nacht na Kerstmis) wordt de best-producerende appelboom uit de boomgaard versierd met in appelcider gedrenkt brood, als gift voor de vogels en de goede geesten. Soms worden er schoten gelost, voor het Read More
  • Tijdreismachine +

    Tijdreismachine Waar brengt het labyrint jou naar toe? Soms werkt het labyrint voor mij als een tijdreismachine. Ik begin te lopen en het voelt zwaar, alsof ik bergop loop. Wat raar? Ik spreek met mijn denken af dat het mee mag speuren naar meer informatie. We spreken ook af dat we het voelen de weg Read More
  • In ieder warm hart +

  • De engel met de wc-rol +

    De engel met de wc-rol Het is een dramatische wandeltocht geworden. De man die we een dag eerder ontmoetten, zei dat hij er twee uur over had gedaan om de berg te beklimmen. Dan lukt het ons ook. Niet dus. Fout: niet even gecontroleerd wat internet ervan vond en vergeten op de informatiebordjes aan het begin van de wandeltocht Read More
  • De dochters van Plynlimon +

    De dochters van Plynlimon Het informatiebord bij het reservoir verhaalde over drie zusters die in drie rivieren veranderen. Een speurtocht op internet levert de mooie legende op, en ook een prachtig animatiefilmpje dat het verhaal vertelt. Ik heb het verhaal vertaald en ik ben zo vrij geweest de originele foto’s te verwijderen en eigen (Welshe) foto’s toe te Read More
  • de Zalm der Wijsheid +

    de Zalm der Wijsheid Ergens in het diepste en groenste woud dat je je kunt voorstellen, borrelde tussen enkele bemoste rotsen het puurste, zuiverste en helderste water uit Moeder Aarde omhoog. Om deze Bron stonden negen Hazelaars en zoals iedereen weet, zijn bronnen heilig en hazelaars wijs. De Bron heette dan ook de Bron der Wijsheid, of in Read More
  • de Toverketel van Wijsheid +

    de Toverketel van Wijsheid Er leefde eens een moeder. Ze had twee kinderen: een mooie dochter en een lelijke zoon. De moeder besloot om toverdrank te maken die haar zoon de gave van wijsheid en poëzie zou geven. Niemand zou zich dan nog af laten leiden door de lelijkheid van haar zoon, maar luisteren naar zijn wijsheid. Ceridwen, Read More
  • Labyrint in de hooiberg +

    Labyrint in de hooiberg Een lerares geeft me een geheimzinnige tip. In het zuidwesten van Ierland, op het schiereiland Dingle, ligt bij een beroemd oud kerkje een nog ouder stenen labyrint. Echt iets voor mij, maar ze weet niet meer waar het is. Geen probleem: google is mijn vriend, dus ik kruip achter mijn pc en start een Read More
  • Een heel vreugdevol hunebed +

    Een heel vreugdevol hunebed In januari 2019 ontmoet ik dit hunebed voor het eerst. Het is een koude en druilerige dag. Toch word ik heel blij en vrolijk op deze plek. De jonge paarden aan de overkant van de weg zijn nieuwsgierig en speels. Ze rollen in de wei en rennen achter elkaar aan. De grote kale lindenboom Read More
  • 1

"Vergeet niet dat de aarde geniet van het gevoel van je blote voeten
en dat de wind ernaar velangt te spelen met je haar."

- Khalil Gibran

Cawen
praktijk voor innerlijke reisbegleiding